The making of Starmaker
The making of Starmaker
The making of Starmaker in 9 stappen: 1. Het bleek dat uitzonderlijk veel
pubers (12 tot 17 jarigen) keken naar Big Brother en het ook een erg hoog
waarderingscijfer gaven. 2. Waar veel volwassenen afhaakten vanwege de saaiheid
vonden de pubers juist dat ze konden leren van de simplistische sociale gedragingen
van de BigBrother huis bewoners. 3. Het BigBrother huis komt leeg; de tweede
serie afleveringen is een stuk minder succesvol. 4. Bedenk een programma voor
het Big brother huis speciaal gericht op de doelgroep pubers. 5. Wat houdt
pubers het meeste bezig: iemand anders worden dan jezelf op dat moment denkt
te zijn: je wilt een STAR zijn en liefst een POPSTAR. 5. Organiseer een talentenjacht
waarbij de kids gescreened wordt op looks and talent. 6. Zet deze puberende
kinderen bij elkaar in het huis en geef ze een stoomcursus zingen, dansen,
performen, liedjes schrijven etc. zodat de suggestie gewekt wordt dat eigelijk
iedereen een Star kan worden als je maar je best doet. 7. Dan introduceer
je een soort afvalrace waarin ditmaal deskundigen oordelen over de capaciteiten
van de afzonderlijke talenten en hun plek in de groep. 8. Want het resultaat
moet een groep worden die bestaat uit verschillende typetjes die samen een
complete afspiegeling zijn van de puberdoelgroep. 9. neem met de groep die
overblijft wat plaatjes op en strooi wat met andere t.v., radio en optredens
en ziedaar "a StarMaker is born".
Net als het t.v. programma "BNN ik in beeld"* is Starmaker eigelijk de nieuwe
interactieve t.v. waar we zo lang op hebben moeten wachten. Heel lang is gedacht
dat de interactieve t.v. iets zou zijn waar we thuis invloed kregen op het
aanbod van de t.v. door middel van een apparaatje of iets dergelijks. Of dat
je zelf t.v. zou moeten produceren. Maar door als gewone mensen t.v. te gaan
maken of de kans te krijgen t.v. te maken in een soort voorgebakken format
dat door de deelnemers vrij kan worden ingevuld wordt de afstand tussen het
aanbod en het maken langzaam kleiner. Je ziet b.v. niet meer alleen het eindresultaat
van een t.v., pop, film sterren productiemachine maar krijgt het proces te
zien hoe van hele gewone mensen bijzondere mensen gemaakt worden of dat hele
gewone mensen heel bijzonder kunnen zijn. Dat dit een kunstmatig proces is
weten we natuurlijk allemaal al lang. Door het nu, uiteengerafeld in duidelijke
stappen, in beeld te brengen is deze kunstmatigheid tot een kwaliteit verheven.
Blijft de vraag natuurlijk of we Sterren (uitvergrootte mensen) nodig hebben?
Kunnen we deze vorm van interactiviteit (v.p.r.o. programma's als "Achterwerk
in de kast", "5 minuten") niet ook voor andere doeleinden gebruiken?
*Bij "BNN ik in beeld" is het de bedoeling dat een zestal puberkandidaten
er voor moeten zorgen dat zij steeds in een week tijd zoveel mogelijk publiciteit
en media attentie vergaren met zichzelf in het middelpunt. Zij moeten zelf
ook zorgen voor de registratie van hun akties. Uiteindelijk stemt de kijker
op wie daar het best in is geslaagd.
